آموزش ریاکاری

گامرون

ریاکاری خود از مجموعه های بسیار مختلف تشکیل شده یکی از انها حک کردن جای مهر نماز بروی پیشانیست.

امروزه داشتن جای مُهره نماز بر پیشانی یکی از ارکان اصلی ِ رسیدن به دایره ی قدرت است؛ جای مُهر را می توان به شیوه های مختلفی بر روی پیشانی حک کرد، ما در این پست قصد داریم تا تعدادی از این شیوه ها را به شما آموزش بدهیم.

روش نعل اسبی

در این روش چنان که از اسمش پیداست از نعل اسب برای کوبیدن جای مهر بر روی پیشانی استفاده می شود، این روش بیشتر در بین روشنفکران دینی مقبولیت دارد.

این روش صد در صد تست شده و بازدهی آن بسیار سریع است، برای مثال صاحب تصویر فوق پس از حک نعل اسبی در اولین مرحله ی انتخابات مجلس در منطقه ی خود حائز اکثریت آرا شد و با اختلاف بسیار فاحشی نسبت به نفر دوم راهی مجلس شد.

روش مدور

روش مدور یا اسیدی یکی از قدیمی ترین روش های کوبیدن جای مُهر است و امروزه کمتر کسی از این روش استفاده می کند، پیش بینی می شود استفاده از این روش تا یکی دو سال آینده به صورت کامل منسوخ شود.استفاده از این روش با وجود درد بسیار شدید، کمترین بازدهی را دارد.

در این روش شی ای مدور و گرد به قاعده ی یک مهر نماز را به اسید آغشته کرده و بر روی پیشانی می گذاریم، بسته به نازکی یا کلفتی پوست شما این عمل باید بین سه تا پنج مرتبه تکرار شود.

روش دو شاخ

این روش علاقه مندان زیادی دارد و معمولا بیشتر طرفداران این روش از قشر روحانیت مبارز هستند.

در این روش دو سکه ی دوریالی (در صورت عدم دسترسی از باطری های بشقابی ساعت نیز می توانید استفاده کنید) را در مایکروفر گذاشته و درجه ی آن را روی صد و پنجاه درجه ی فارنهایت گذاشته، پس از گرم شدن سکه ها از یکی از دوستان خود بخواهید که همزمان هر دو سکه را بر روی پیشانی شما به مدت ده دقیقه بچسپاند، این روش تست شده و صد در صد جواب داده است، شخصیت های بزرگی همچون مصطفی پور محمدی وزیر کشور از این روش برای رسیدن به دایره ی قدرت استفاده کرده اند.

روش تک شاخ

این روش فقط بین کسانی متداول است که نیاز چندانی به داغ پیشانی ندارند و جایگاهشان در نظام مستحکم است اما برای خالی نبودن عریضه دوست دارند تا جای مهر را بر پیشانی خود داشته باشند.مراحل انجام این روش دقیقا مانند روش دو شاخ است با این تفاوت که به جای دو سکه از یک سکه استفاده می شود.

روش گشنیزی

روش گشنیزی که به روش شتاب نیز مشهور است جدیدترین شیوه ی داغ پیشانیست و معمولا توسط کسانی مورد استفاده قرار می گیرد که دوست دارند بسیار سریع و یک شبه به حلقه قدرت متصل شوند.در این روش می توانید از ته ماشین های موبر معروف به فیلیپس که دارای سه دایره هستند استفاده کنید، ابتدا اجاق گاز را روشن کرده و ماشین فیلیپس را روی آن گذاشته تا خوب گداخته شود و قرمزی آن به چشم آید و پس از گداخته شدن فقط در یک مرحله و به مدت زمان سه الی پنج ثانیه بر روی پیشانی خود فشار دهید.

ویکی لیکس درون مان را بیدار کنیم؛ شهلاییم، لاله ایم یا ناصر؟

مسیح علی نژاد

انگار خیلی ها یک چهارشنبه را نخوابیده اند تا موذن اذان بگوید، تا ناصر محمد خانی لباس بپوشد و برود همآغوشی معشوقه پنهانش با چوبه دار را ببیند، تا مادر لاله سحرخیزان بغض نه ساله اش را با خودش ببرد در یک سحرگاه شوم بشکند، تا پسر لاله، حس انتقام مادر را به قدرتی در پاهایش بدل کند و صندلی را از زیر پای یک انسان دیگر کنار زند، تا خواهر شهلا که دیگر آخرین حرف هایش را به دنیا مخابره کرده بود برود باد خوردن خواهرکش را بر دار به تماشا نشیند، تا شهلا جاهد را کشان کشان ببرند پای چوبه داری که باور نمی کرد مزد همه ی آن لذت ها و همخوابگی های عاشقانه اش با یک مرد باشد. عشقی که این همه شهرت آفرید و شهوت انتقام نیز.

درس و دانشگاه تعطیل شد، برای من این ترم دانشگاه بوی ترور و اعدام و خون می دهد، مثل همیشه و انگار عادت هم نمی کنیم. از همه چیز مانده ام و به هیچ چیز روشنی هم نرسیده ام. مثل خیلی های دیگر پرسوالم هنوز. دارم آرام آرام موجی از نفرت را بار دیگر در فضای مجازی می بینم، دیروز لیلا اوتادی منفور شده بود، اینبار ناصر محمد خانی منفور شده است، خودم هم خالی از خشم نیستم. ولی چه تن های کوچکی محکوم به نفرت اند تا نظامی تنومند پشت «مردمی مورد نفرت واقع شده» قایم شود و ما خشم مان را سر مردمی که محصول یک نظام تربیتی و آموزشی بیمار هستند خالی کنیم. خالی از نفرت نیستم چرا دروغ بگویم وقتی دلم می خواست با یک کشیده عقده همه ی سالهایی که زن بودن در کشورم جرم بود را سر یک مرد خالی کنم که قانون کشورم هیچگاه او را به خاطر اغوای شهلا بازخواست نکرد. اینبار هرکسی به اندازه خودش زخمی به این مرد که منفورِ مطلوب هر طرف این ماجرا شده است می زند که زندگی دو زن را به نابودی کشاند؛ لاله و شهلا

دیشب مثل همه من هم آشفته در صفحه مجازی منتظر خبر آخر بودم. رسانه ها هم مسابقه برگزار کرده بودند تا اولین باشند که خبر مرگ یک انسان را مخابره می کنند. در صفحه فیسبوکم یک خط نوشته بودم:

تنها یک بار باید به اعدام آری گفت: روزی که «مردم» خودشان چوبه داری به پا کنند و فرهنگِ اعدام و انتقام را به دار بکشند.

ولی هرچه نگاه می کنم می بینم این فرهنگ را چه کسی در یک جامعه آموزش می دهد؟ پدر؟ مادر؟ مدرسه؟ نظام آموزشی و تربیتی؟ دخالت دین در حوزه های سیاسی و قضایی؟

هر یک از ما یک «ویکی لیکس» در درون مان داریم که شاید هنوز جرات افشا گری در فضای علنی را ندارد. اما در خلوت چرا. مردان و زنان بسیاری در ایران خودمان در دوره هایی از زندگی شان هم شهلا بوده اند، هم لاله و هم ناصر محمد خانی. بنشینیم این سه موجود درونِ انسان را سبک و سنگین کنیم. ناصر محمد خانی حیوان نیست که بگوییم عین خیالش نبود از مردن دو زن در برابر چشمانش. او هم مثل همه آدم های دیگر پوست و گوشت و خون و احساس دارد و حتما در خلوت تکانی خورده که جرات افشای آن را ندارد. مگر آنکه راستی راستی باور کنیم که او دیگر هیچ احساس انسانی ندارد و الان از اعدام شهلا هم راضی و خشنود است و اساسا فراموش کرده روزهایی را که با تن و جان این زن عاشقانه های پنهان داشت.

دیدن این همه موج نفرت آسان نیست . شاید ما اگر جای ناصر بودیم مردن را آرزو می کردیم تا چشم در چشم ملتی سرشار از نفرت شدن را.

به نوشته مهسا امر آبادی روزنامه نگاری که خود زمانی زندانی بوده است و اینک در انتظار حکم نگاه می کنم که نوشت:

در اولین شب بازداشت، من را به انفرادی بند نسوان بردند و در آنجا زنی که مرا به سلول راهنمایی کرد شماره تلفی از من گرفت تا به خانواده‌ام خبر دهد، اوین هستم. از من خواست هیچ‌گاه نامش را نبرم تا شاید بیش از این برایش دردسر درست نشود. تا دوهفته زندان اوین نامم را در فهرست زندانیان نمی‌داد اما خانواده‌ام خیالشان اندکی راحت بود.حالا که اع...دام شده فکر نمی‌کنم مشکلی داشته باشد، آن زن شهلا جاهد بود، ممنونم شهلا. انگار می کنم که مسها می خواهد بگوید شهلا بدی مطلق نبود اگر پایش به زندگی زنی دیگر باز شد، شاید نظر مهسا چنین نباشد و این تفسیر من است.

به کاریکاتور مانا نیستانی نگاه می کنم؛ میز مردی که زنش به دار کشیده شده را عاشقانه، خالی و منزوی کشیده است. زن با گیسوهایی بی جان و برباد داده آویزان است بر سر میزی با دو شاخه گل که نماد قرار عاشقانه است. مرد نمی خندد و نگاه هم نمی کند که زنی بر سقف زندگی خالی از عشقش آوار شده است. قرار بود این اعدام برای دل آرام شدن کودکان این مرد و روشنایی بخشیدن به زندگی ویران شده یک زن دیگر باشد. اما مردی با یک صندلی خالی شامی عاشقانه می خورد بی انکه بخندد و خرسند باشد. چون دارد در مورد یک انسان تصویر می کشد و این تفسیر من است از یک طرح و شاید منظور او هم اصلا چنین نباشد. اما مانا آن بار که طرح خشونت علیه زنان را کشیده بود، خنده ای موذیانه بر لب های یک مرد کشید . ولی اینجا مردِ گناهکار، نمی خندد، چنان که خودش هم قربانی به نظر می رسد و لقمه نانی که باید بخورد انگار کوفتش می شود.

مگر می شود به همین سادگی قضاوت کرد که ناصر محمد خانی تنها مقصر منفور این میدان است و از این پس زندگی آرامی خواهد داشت. یک لحظه خود را جای او بگذارید، با دو زن تن و جانش را قسمت کرده بود که هر دو را با خشن ترین شکل ممکن باخت. دست ها و نگاه های این مرد هرچقدر الان برای ما نفرت انگیز باشد اما یک زمانی برای دو زن نهایت محبت و عشق بود و این را خود آن دو زن گفته اند، بارها. حالا ما از این مرد بدمان آمده و این بد آمدن هم اتفاقی و ناگهانی نیست اما در برابر این نفرت چه باید بکنیم؟،

کمپین نفرت از ناصر ره بیاندازیم؟ دوباره نفرت از مرد را نسخه بپیچیم؟ نفرت از زنی که خیانت می کند و عشق پنهان برگزار می کند را تجویز کنیم؟ کمپین نه به اعدام؟ نه به نظام؟ نه به هوس های خودمان؟ چند راه داریم؟

شهلا و لاله که قربانی شدند و میل همراهی ملت هم غالبا با کسانی است که قربانی می شوند. آنکه در این معادله باقی مانده ناصر است و غالبا آسان ترین راه هم نفرت از یک معلول است تا علت. بد گفتن به ناصر لابد آرام می کند خیلی هایی را که هنوز نمی دانند بلاخره شهلا قاتل بوده یا نه. ولی در کنار همه اینها یک بار وقتی خلوت کردیم، به هر سه ضلع این معادله بی هیچ پیش داوری خوب نگاه کنیم. به شهلا، لاله و ناصر.

چه فرهنگی، به شهلا و لاله و ناصر اجازه نمی داد تا با هم رو راست و صادق باشند و بگویند هرکسی برود به راه و عشق و حتی هوسِ خویش؟ در صدد دفاع از ناصر محمد خانی نیستم که بیشتر از هر کسی آگاهم دفاع از کسی که ناگهان منفور جامعه شده است اصلا در توان من نیست تا باز هم فحش بخورم. فحش دانی ام پر شده است و تمام تنم درد می کند اما مانده ام با این ویکی لیکسِ درونم چه کنم که می گوید؛ ما مردان و زنانی که چهره زیبا کرده ایم و داریم به ناصر محمد خانی به عنوان تنها گناهکار منفور این ماجرا بد می گوییم چه بسا خود ناصر و شهلایی در درون داریم. همه ما لاله نیستیم که حتی لاله بودن هم خود جای بحث مفصل دارد ولی خب همیشه این فرصت ها، دلچسب و مناسب است تا هرکسی برای اثبات پاکی خود، لگدی هم به هیبت ناپاک ناصر بزند و چشم هیز و تیز شهلا را نفرین کند. خودم عشق و زندگی ام را به زنی دیگر باخته ام پس بی شک قصدم دفاع از عشق هایی که وارد یک زندگی چهارچوب دار می شود نیست، اما هرگز در هیچ جایی از کتاب و کارزار زندگی ام گمان نبردم که به من خیانت شده است و بارها هم نوشته ام من زندگی ام را به یک عشق بزرگتر باخته ام و حتی نوشته ام لابد دل و دین و دامن من هم درگیر و دارِ کار و عشق و کارزاری دیگر بود که مرد زندگی ام خلایی یافت و رفت. مردی که صادقانه گفت و رفت شرف دارد به مردی که می ترسد از صداقت و سالها رختخواب پنهانی پهن می کند.

حالا پرسشم این است که آیا جلوی این ملتی که حالا دوره افتاده و دارد به ناصر محمد خانی بد می گوید را آیا باید گرفت؟ یا باید گذاشت هرکسی قصور و کوتاهی های خودش را فعلا روی دیوار گناهکارِ این مردی که منفور شده است بنویسد؟

ناصر اگر لو رفته است خیلی ها در پسِ پشتِ چهره های زیبایشان هزار ناصر محمد خانی و شهلا خوابیده است، هزار لاله هم لابلای این ملت برای کودکانش لالایی می خواند تا به خواب بروند و نفهمند که مادرشان اگر از تن و عشق یک مرد ارضا نمی شود جرات طلاق هم نمی یابد.

لاله و شهلا و ناصر هر سه قربانی بازی کثیف یک حکومت اند که حالا همه ما را از سهراب و ندا و عماد و نازنین و زندانیان و شهدای گمنام همین حکومت و ترور دو استاد دانشگاه و چه و چه مشغول خویش کرده است تا اوج و موج خشم خود را بر سر ناصر خالی کنیم. هر چه فکر می کنم می بینم این پسر جوان لاله هم هیچ گناهی نکرده اگر میراث یک جامعه ی بیمار برای او تنها حس انتقام بود و لگد زدن به صندلی مرگ. چون به اندازه ای که شهلا شهره ی شهر شد و همه از عشق و عاشقی هایش نوشتند کسی از لاله و فرزندانش ننوشت.

این نا راستی ها محصول یک حکومت به شدت بیمار است که به نام دین به مرد مجوزِ عشق بازی می دهد، به نام شرع و عرف به زن اجازه و جراتِ طلاق نمی دهد، به نام دین به فرزندی اجازه قصاص می دهد، به نام شرع و عرف به یک ملت مجوزِ کینه ورزی و بدگویی به یکدیگر را می دهد غافل از اینکه ناصر و شهلا و لاله هر سه هنوز در درون ما جان دارند و در میان همین دعوای بزرگی که یک جامعه درگیرش شده باز این ماییم که داریم تخم نفرت و کینه را آرام آرام به سمت معلول می پاشیم. به سمتِ یک مرد که خود قربانی هوس های بی پایان در یک حکومت هوس پرور است. حکومتی که بالا تا پایین اش پر از ناصرانِ ناصح است که جامعه را نصیحت به تقوا می کنند اما با بی اخلاقی کامل لاله و شهلا را قربانی می گیرد و سپس نفرت یک جامعه را متوجه یک ناصر می کند که بازیچه ای بیش نیست...

اینها که نوشتم قابل اصلاح و تصحیح است چون معادله ای که حکومت در این وانفسایی که زندان پر است از زندانیان محکوم به اعدام، ساخته، آنقدر پیچیده است که با نظرهای شما شاید روزنه ای بشود یافت برای ابعاد دیگر این معادله با متغییرهایی در هم تنیده...آنچه روشن است تنها همین است که به تعبیر یکی از کامنت گذاران پای همین مطلب، جامعه ما بیماری خشم و نفرت گرفته است و هر یک از ما مسوولیم تا ویکی لیکس های درون خودمان را هم گاهی بیدار کنیم و ببینیم ناصریم، شهلاییم، لاله ایم یا قربانیِ یک حکومت بیمار که همیشه برای دوام بیشتر راهی بی هزینه تر می یابد تا مردم را به جان مردم بیاندازد. نفرت از مردم را باید به سمت نفرت از سیستم و فرهنگی سوق داد که صداقت و رو راستی را قربانی می کند، در جامعه نفرت پروری می کند و مردم را علیه مردم بسیج می کند، در هر دوره به یک شکل، یک بار فرهنگ انتقام را تقویت می کند تا مردم خودشان صندلی را با لگد از زیر پای یک انسان کنار بزنند و در جایی نفرت در دل مردم را علیه مردمی دیگر چنان زیاد می کند که باتوم به دست می گیرند.

متن کامل قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران

ترجمه فارسی متن کامل قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران

وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران

مجمع عمومی،
بر اساس منشور سازمان ملل متحد، و همچنین اعلامیه جهانی حقوق بشر، میثاق های بین المللی حقوق بشر و سایر اسناد بین المللی حقوق بشر،
قطعنامه های قبلی خود در باره وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران را یادآوری می کند که آخرین آن، قطعنامه شماره ۱۷۶/۶۴ مورخ ۲۷ آذرماه ۱۳۸۸ می باشد،

۱) با توجه به گزارش دبیر کل سازمان ملل که بدنبال قطعنامه ۱۷۶/۶۴ مجمع عمومی ارائه شده است، و درآن وقایع منفی بیشتری در زمینهء وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران، شامل سرکوب شدید مدافعان حقوق بشرو گزارشاتی مبنی بر استفاده بیش از حد از زور، بازداشت های خودسرانه، محاکمه های غیر عادلانه و ادعاهای شکنجه را مورد ملاحظه قرار می دهد.

۲) نگرانی عمیق خود را در مورد نقض جدی حقوق بشر که در جمهوری اسلامی ایران در جریان است، ابراز می کند. برخی از حوزه های مورد نقض در ایران از این قرار است:

‏a) شکنجه و مجازات یا رفتار های خشن، غیر انسانی یا تحقیر آمیز از جمله قطع اعضای بدن و شلاق،

‏b) اعدام با شدت خیره کننده ای ادامه دارد و افزایش اجرای احکام اعدامی که خارج از حفاظت های شناخته شده بین المللی، از جمله اعدام در ملاء عام ، بدون توجه به یک بخشنامهء قوهء قضاییه که در آن رییس سابق این قوه ، اعدام در ملاء عام را منع کرده بود اجرا می شوند،

‏ c) ادامهء محکومیت و اجرای احکام اعدام برای افرادی که در زمان ارتکاب جرم کمتر از ۱۸ سال سن داشته اند، در تخلف از تعهدات ایران در قبال میثاق حقوق کودک و میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی،

‏ d) محکومیت افراد به اعدام به اتهام جرمهایی که فاقد تعریف دقیق و صریح می باشند، از جمله محاربه، و یا جرمهایی که به عنوان جرایم جدی محسوب نمی شوند، بر خلاف قوانین قوانین بین المللی،

‏ e) سنگسارکردن و خفه کردن از طریق معلق کردن افراد بعنوان روش هایی از اعدام، و این واقعیت که درحال حاضر با جود اینکه رئیس سابق قوه قضائیه بخشنامه منع سنگساررا صادر کرده بود، هنوز افرادی همچنان در زندان با احکام اعدام به روش سنگسار روبرو هستند،

‏f) نابرابری فراگیر و خشونت علیه زنان، سرکوب دایمی مدافعان حقوق بشرزنان، بازداشت ها، سرکوب توام با خشونت و محکوم کردن زنانی که خواستار حق تجمع مسالمت آمیز هستند، و ادامه تبعیض علیه زنان و دختران، هم در قانون و هم در عمل،

‏ g) ادامهء تبعیض و نقض سایر حقوق بشر، بعضا همراه با اذیت و آزار افراد اقلیت های قومی، زبانی، مذهبی که برسمیت شناخته شده اند، یا سایر اقلیت ها، از جمله عرب ها، ترک ها، بلوچ ها، کردها، مسیحی ها، یهودیان، صوفی ها و مسلمانان سنی و مدافعان آنها،

‏ h) افزایش موارد آزار اقلیت های مذهبی که به رسمیت شناخته نشده اند، بخصوص اعضاء دیانت بهائی، شامل حمله به بهائیان شامل حملات رسانه های دولتی، شواهد رو به گسترش تلاش های دولت در شناسایی بهائیان، کنترل و بازداشت خودسرانه آنها، ممانعت از ورود بهائیان به دانشگاه و جلوگیری از فعالیت های باثبات اقتصادی آنها، و مصادره و تخریب اموال آنان، تخریب گورستان های آنها، و محکومیت هفت تن از رهبران جامعه بهائیان به ده سال حبس علیرغم محروم کردن مکرر آنان از دسترسی به مراحل قانونی که مطابق قانون اساسی ایران از حقوق تضمین شده می باشد، شامل حق دسترسی به موقع و کافی به وکالت حقوقی مورد انتخاب خویش و حق دسترسی به یک محاکمهء عادلانه و علنی،

‏ i) اعمال محدودیت های جدی، نظام مند و ادامه دار در آزادی تجمع و تشکل، و آزادی عقیده و بیان، از جمله محدودیت هایی که برای رسانه ها، مخالفان سیاسی، مدافعان حقوق بشر، وکلا، روزنامه نگاران، شرکتهای خدمات اینترنت، کاربران اینترنت، وبلاگ نویس ها، روحانیون، هنرمندان، اساتید دانشگاه، دانشجویان، رهبران کارگری و اتحادیه های کارگری و از کلیهء بخش های جامعهء ایرانی اعمال می شوند،

‏ j ) ادامهء آزار و اذیت، ایجاد رعب و حشت و محاکمه، شامل دستگیری های خودسرانه، بازداشت یا ناپدید شدن، و سرکوب خشونت آمیزافرادی مانند مخالفان سیاسی ، مدافعان حقوق بشر، وکلا، روزنامه نگاران و سایر نمایندگان مطبوعات، شرکتهای خدمات اینترنت، کاربران اینترنت، وبلاگ نویسان، روحانیون، اساتید دانشگاه، دانشجویان، و رهبران کارگری در همه سطوح جامعه، و به خصوص آزار مداوم و بازداشت اعضاء و کارمندان کانون مدافعان حقوق بشر،

‏k) تداوم استفاده از نیروهای امنیتی دولتی و نیروهای شبه نظامی تحت هدایت دولت برای متفرق کردن همراه با خشونت شهروندان ایرانی در گردهمایی های صلح آمیز جهت استفاده از آزادی های بیان و گردهمایی ها و اجتماعات صلح آمیز،

‏ l) محدودیت ها و موانع شدید برای حق آزادی اندیشه، وجدان،مذهب یا اعتقاد، از جمله بازداشت خودسرانه، حبس نامحدود، ، صدور احکام طولانی مدت زندان برای کسانی که این حقوق را تمرین می کنند و تخریب اماکن نیایش آنها،

‏m) ناتوانی پی در پی در رعایت قانون آئین دادرسی، و نقض حقوق افراد بازداشت شده، از جمله متهمینی که بدون اتهام در زندان یا در انفرادی ها بدون تماس با دنیای خارج نگه داشته می شوند، استفاده نظام مند و خودسرانه از بازداشت های طولانی مدت انفرادی، و عدم دسترسی بموقع به وکیل منتخب خود، عدم صدور احکام وثیقه برای آزادی بازداشت شدگان، و همچنین گزارشات مربوط به شکنجهء بازداشت شدگان، تکنیک های خشن بازجویی، و استفاده از فشارروی خویشان و نزدیکان، شامل دستگیری آنها، به منظور اخذ اعترافاتی که در محاکمهء آن افراد از آن استفاده میشود،

‏n) تداوم دخالت های خودسرانه و یا غیرقانونی توسط مقامات دولتی درحریم خصوصی افراد، مخصوصا در ارتباط با منازل شخصی، و با مکاتبات آنها، شامل ارتباطات تلفنی و پست الکترونیکی، که ناقض قوانین بین المللی می باشد،

۳) همچنین نگرانی ویژهء خود را نسبت به ناتوانی دولت جمهوری اسلامی ایران نسبت به انجام هرگونه تحقیقات و تفحص جامع و یا ایجاد یک فرآیند پاسخگویی نسبت به موارد ادعا شدهء تخلفات در دورهء پس از انتخابات ریاست جمهوری ۲۲ خرداد ۱۳۸۸ اعلام می دارد و درخواست خود از دولت را برای برپایی یک فرآیند تحقیقات معتبر، مستقل، و بی طرف نسبت به گزارشات نقض حقوق بشرو خاتمه دادن به معافیت از مجازات در خصوص این تخلفات تکرار می کند ،

۴) از دولت جمهوری اسلامی ایران خواسته می شود که به دغدغه های اساسی ای که در گزارش دبیر کل مطرح شده بپردازد، و بالاخص به درخواست های ارائه شده در قطعنامه قبلی مجمع عمومی عمل کند و الزامات حقوق بشر خود را بویژه در موارد ذیل، هم در قانون و هم در عمل، رعایت کند:

‏a) حذف قطع عضو، شلاق و سایر اشکال شکنجه و مجازات یا رفتارهای خشن، غیر انسانی و تحقیر آمیز از قانون و در عمل،

‏b) حذف اعدام در ملاء عام و سایر اعدام هایی که خارج از اصول حفاظت شده بین المللی اجرا می شوند،

‏c) حذف اعدام افرادی که در زمان ارتکاب جرم زیر سن ۱۸ سال هستند طبق الزامات ایران در ماده ۳۷ میثاق حقوق کودک و ماده ۶ میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی،

‏d) حذف اعمال سنگسارو خفه کردن از طریق معلق کردن افراد بعنوان روشهای اعدام،

‏e) حذف همه اشکال تبعیض و نقض حقوق بشر علیه زنان و دختران هم در قانون و هم در عمل،

‏f) حذف همه اشکال تبعیض و سایر نقض های حقوق بشر افراد اقلیت های مذهبی، قومی، زبانی یا سایر اقلیت های به رسمیت شناخته شده یا نشده، خودداری از کنترل و تحت نظر قرار دادن افراد بر اساس مذهب و اعتقاد آنها، و تضمین دسترسی همه اقلیت ها همانند همه مردم ایران به آموزش و اشتغال،

‏g) اجرای گزارش گزارشگر ویژه در مورد تعصب مذهبی از جمله گزارش سال ۱۹۹۶ این گزارشگر ویژه که در آن راه هایی توصیه شده است که طبق آنها جمهوری اسلامی ایران می تواند جامعه بهایی را به حال خود رها کند، و در مورد ۷ تن از رهبران جامعه بهایی که از سال ۱۳۸۷ در بازداشت هستند، آئین دادرسی و حقوقی که در قانون اساسی تضمین شده اند از جمله حق دسترسی مناسب به وکیل و حق برخورداری از دادرسی به موقع، عادلانه، و شفاف رعایت شود.

‏h) پایان دادن به آزارو اذیت و تهدید مخالفان سیاسی، مدافعان حقوق بشر، رهبران کارگری، دانشجویان، دانشگاهیان، روزنامه نگاران و سایر نمایندگان رسانه ها، وب لاگ نویسان، روحانیون، هنرمندان، و وکلا و از جمله با آزاد کردن افرادی که بطور خودسرانه در بازداشت بسر می برند یا افرادی که به خاطر دیدگاه های سیاسی خود بازداشت و محکوم شده اند ،

‏i) پایان دادن به محدودیت هایی که بر کاربران اینترنت و ارائه کنندگان خدمات اینترنتی که اعمال شده است و ناقض حقوق آزادی بیان، اجتماعات، و حریم خصوصی می باشد،

‏j) پایان دادن به محدودیت های نمایندگان مطبوعات و رسانه ها، شامل پایان دادن به اختلال در برنامه های ماهواره ای ،

‏ k) پایان دادن به استفاده از نیروهای امنیتی دولتی و نیروهای شبه نظامی تحت هدایت دولت برای متفرق کردن همراه با خشونت شهروندان ایرانی در گردهمایی های صلح آمیزشان در راستای استفاده از حقوق آزادی بیان و گردهمایی ها و اجتماعات صلح آمیز،

‏l) رعایت و تضمین عملی حقوق قانونی افراد، ، چه از جهت حقوقی و چه از جهت اجرایی

۵) همچنین از دولت جمهوری اسلامی ایران می خواهد تا بر اساس اصول مربوط به وضعیت نهادهای ملی برای ارتقاء و حفاظت از حقوق بشر (“اصول پاریس”)، نهادهای ملی حقوق بشری کشور را تقویت کند،

۶) همچنین از دولت جمهوری اسلامی ایران می خواهد تا تصویب یا الحاق میثاق نامه های بین المللی حقوق بشری که ایران تا کنون به آنها نپیوسته را مورد بررسی قرار دهد، میثاق نامه های حقوق بشری که قبلا به آنها پیوسته است را به صورت موثراجرا کند، و از هرگونه تردیدی برای امضاء و یا الحاق به سایر میثاق های بین المللی حقوق بشری به دلایل کلی و غیر دقیق و یا به دلایل ناسازگاری اهداف میثاق نامه ها دست بردارد،

۷) از دولت جمهوری اسلامی ایران می خواهد با همهء مکانیسم های مراجع بین المللی حقوق بشر همکاری کامل داشته باشد و همچنین دولت جمهوری اسلامی ایران را تشویق می کند که به پیدا کردن راه های همکاری با سازمان ملل متحد از جمله با اداره کمیسیونر عالی حقوق بشر، در حوزه اصلاح قضایی و حقوق بشر ادامه دهد.

۸) از اینکه جمهوری اسلامی ایران علیرغم ارائه دعوتنامه دائمی به همه گزارشگران موضوعی حقوق بشر سازمان ملل، هیچیک از درخواست های مراجع ویژه مربوطه را برای بازدید از ایران در ۵ سال گذشته اجابت نکرده و به اکثر مکاتبات بسیار زیاد و مکرری که از سوی همه مراجع ویژه حقوق بشر انجام شده، پاسخ نداده است، عمیقا ابراز نگرانی می کند و قویا از دولت جمهوری اسلامی ایران درخواست می کند که بطور کامل با این مراجع ویژه و گزارشگران موضوعی همکاری کند و بازدید آنها را از این کشور تسهیل کند تا آنها بتوانند تحقیقات معتبر و مستقلی را در مورد همه اظهارات مربوط به نقض حقوق بشر انجام دهند.

۹) قویا دولت جمهوری اسلامی را تشویق می کند تا به طور جدی کلیهء توصیه هایی را که در بررسی دوره ای جهانی به ایران شده است را، با همکاری واقعی و کامل جامعهء مدنی و سایر افراد مربوطه مورد توجه قرار دهد.

۱۰) قویا ازگزارشگران موضوعی حقوق بشر سازمان ملل و مکانیسمهای ویژه مربوطه می خواهد تا برای تحقیق وتهیهء گزارش، به وضعیت حقوق بشر در ایران بطور خاص توجه کنند، بویژه از گزارشگر ویژه اعدام های فراقانونی، شتابزده و خود سرانه، گزارشگر ویژه شکنجه و سایر مجازات یا رفتارهای خشن، غیر انسانی یا تحقیر آمیز، گزارشگر ویژه ارتقاء و حفاظت از حق آزادی بیان و اعتقاد، گزارشگر ویژهء حقوق گردهمایی صلح آمیز و انجمنها، گزارشگر ویژه مدافعان حقوق بشر، گزارشگر ویژهء آزادی دین یا اعتقاد، گزارشگر ویژهء استقلال قضات و وکلا، گزارشگر ویژهء خشونت علیه زنان و دلایل و عواقب آن؛ متخصص مستقل در زمینهء مسایل اقلیتها؛ گروه کاری بازداشت های خود سرانه و گروه کاری در مورد ناپدید شدگان اجباری یا غیر داوطلبانه، و گروه کاری تبعیض علیه زنان در قوانین و اجرا،

۱۱) از دبیر کل می خواهد که به شصت و ششمین نشست مجمع عمومی از پیشرفت هایی که در عملی کردن این قطعنامه حاصل می شود، منجمله راه حل ها و توصیه های بهبود پیاده سازی آنها گزارش دهد، و همچنین یک گزارش مقطعی به شورای حقوق بشر در نشست شانزدهم آن شورا (که در مارچ ۲۰۱۱ بر پا خواهد شد) ارایه دهد.

۱۲) تصمیم میگیرد که به بررسی وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران در شصت و ششمین نشست خود تحت عنوان “ارتقا و حفاظت حقوق بشر” ادامه دهد.

منبع : کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران

پیشنهاد اقامت بی قید و شرط اکوادور برای جولین اسسانج

Wikileaks founder Julian Assange looks on during a press conference at the Geneva Press Club on November 4, 2010 in Geneva.

Photograph by: Fabrice Coffrini/AFP/Getty Images, Fabrice Coffrini/AFP/Getty Images

دولت اکوادور روز دوشنبه پیشنهاد اقامت بی قید و شرط به جولیان اسسانج کسی که با انتشار اطلاعت طبقه بندی شده واشنگتن را خشمگین کرده داد.

نماینده وزرارت خارجه اکوادور گفت :ماحاضریم بدون هیچ مشکل و شرطی به او اقامت دهیم.ما در حال دعوت از او برای امدن به اکوادور هستیم .او می تواند ازادانه مدارک خود را نه فقط در اینترنت بلکه در دیگر رسانه های عمومی منتشر کند.

اغازتحقیقات درباره جولیان اسسانج از استرالیا شروع شد

جنرال رابرت مکللند ، پارلمان استرالیا کانبرا

بدیهی است که انتشار این مقدار قابل توجهی از اطلاعات یک نگرانی واقعی برای استرالیا می باشد. هر نشانه ای از اسناد می تواند به اسناد امنیت ملی طبقه بندی شده مربوط باشند ، ما در انتظار برای ارزیابی میزان کامل از آن هستیم. صحبتهایی با تمامی وزرا داشتم، البته ، با مقامات مختلف ایالات متحده ، از جمله سفیر ایالات متحده ، که بسیار مفید بوده است .این مسله ای است مهم که دولت ایالات متحده و قطعا دولت استرالیا و بدیهی است دولت ها در سراسر جهان مواجه شدن.

انتشار این اطلاعات می تواند ایمنی افراد مراجعه کننده در مستندات را به خطر بیندازد و می تواند مضر برای منافع و امنیت ملی ایالات متحده و متحدان آن ، از جمله استرالیا باشد. بنابراین بدیهی است که استرالیا از هر عمل قانونی که ممکن است گرفته شود پشتیبانی می کند. من از پلیس فدرال استرالیا خواهم خواست که در این موضوع تحقیق کند که آیا هیچکدام از قوانین استرالیا نقض شده اند . بنا براین این مسله جدی است ما یک گره ضربت تشکیل دادهایم تا باین مسله رسیدگی کند . قبلا گروه ضربت دفاعی وجود داشته اند اما با مدارکی که انتشار یافته به گروهی قوی تر یک گروه ساده استراتژی نیاز است.

http://www.attorneygeneral.gov.au/www/ministers/mcclelland.nsf/Page/Transcripts_2010_FourthQuarter_29November2010-DoorstoponleakingofUSclassifieddocumentsbyWikiLeaks

Doorstop on leaking of USclassified documents by Wikileaks

Parliament House, Canberra

Monday, 29 November 2010

Subject: Wikileaks

ROBERT MCCLELLAND: Obviously the leaking of this substantial amount of information is a real concern to Australia. Every indication is that some of the documentation could relate to national security classified documentation; we are waiting to assess the full extent of that. We have had some discussions across ministers, of course, with various United States officials, including the United States Ambassador, who's been very helpful and cooperative.

It is a matter that is taken with the utmost seriousness by the government of the United States and certainly the government of Australia and obviously governments around the world.

The release of this information could prejudice the safety of people referred to in the documentation and indeed, could be damaging to the national security interests of the United States and its allies, including Australia. So obviously Australia will support any law enforcement action that may be taken. The United States will be the lead government in that respect, but certainly Australian agencies will assist and we will look at - of course, I'd ask the Australian Federal Police to look at the issue as to whether any Australian laws have been breached as a specific issue as well.

So, these are serious matters; and we have formed a whole-of-government taskforce to look at the issues. There had previously been a specific Defence taskforce looking at a Defence documentation, but obviously, the documentations in so far, it suggested, could relate to issues broader than simply Defence strategy.

There has been established a whole-of-government taskforce to look at those issues and to obviously go through each and every incident to see what impact it may have and what action should appropriately be taken to firstly reduce any impact - adverse impact, but certainly to see what can be done to rectify the situation.

I'm very happy to take some questions.

JOURNALIST: Has the US Embassy given you access to all the cables that will be published on the site, so that you know what's coming?

ROBERT MCCLELLAND: I've had a discussion with the United States Ambassador; I personally haven't been provided with any of the documentation. I didn't request copies. I'm not sure whether any of the other ministers potentially impacted or whose areas are potentially impacted have been provided with those documents.

JOURNALIST: The US has apologised in advanced to a lot of countries ahead of the release of these documents, saying, well, we're sorry in advance of what's going to be in these documents. Has Australia had any apology from the United States ahead of the release of these documents?

ROBERT MCCLELLAND: None - no apology was sought; we mutually regretted that these events had occurred. No formal apology was sought and I wouldn't expect in that formal sense, given the closeness of our relationship, that one would be offered in those context.

It's been more in the context of working in partnership to address any fallout. But certainly, every cooperation has been provided; we were given a forewarning of these events during the course of last week. So every assistance has been provided.

JOURNALIST: What is actually in process at the moment? Is it - do we have a team going through all the documents that are available so far?

ROBERT MCCLELLAND: We're looking at all documents that are available. The various agencies are looking at documents that are specific to themselves. And they in turn, the agencies will come together with our taskforce to both relate the information that has been contained in the documents and look at any remedial action that will be taken.

JOURNALIST: And just to clarify, are you getting access to documents that are not on the website from anyone else?

ROBERT MCCLELLAND: Well, again - we have been forewarned. The documentation that is being placed on the website, as I understand it, is being put up in stages, if you like. So we have been given access to certain documentation; the extent to which that may or may not be put on the website is something that remains to be seen.

JOURNALIST: Attorney, does this make Julian Assange the most wanted man in Australia?

ROBERT MCCLELLAND: Well, again, certainly from Australia's point of view, we think there are potentially a number of criminal laws that could have been breached by the release of this information. The Australian Federal Police are looking at that. But clearly, I don't want to pre-empt the outcome of that advice.

JOURNALIST: If Mr Assange was to land in Australia today, what would happen to him?

ROBERT MCCLELLAND: Oh, look, it's not customary to talk about law enforcement actions that would be taken, but certainly, if I can again confirm that the United States authorities are looking at law enforcement action as the lead country; and we're providing every assistance and could be, in fact, [indistinct] to provide every assistance…

JOURNALIST: Is Australia considering cancelling his passport and restricting his movements?

ROBERT MCCLELLAND: We’re waiting for advice from the agencies as to appropriate course of actions that may be taken in response.

JOURNALIST: Has the US asked you to consider restricting his movements and cancel his passport?

ROBERT MCCLELLAND: I've received no such request. I'm not aware of communications that may have taken place between the Federal Police or any of our national security agencies.

JOURNALIST: Attorney, just one last question.

ROBERT MCCLELLAND: Yeah, sure.

JOURNALIST: You say you don't know the specifics of what's in the documents, but are you aware of any of the issues that they may touch upon, for instance, Australia's support for the war in Iraq?

ROBERT MCCLELLAND: I'm aware of the nature of documents, concerning my portfolio. Obviously, I have certain responsibilities in respect to domestic national security considerations, but clearly, I won't obviously telegraph what those documents may be. But certainly, the release of those documents, on our assessment, could be prejudicial to Australia's national security interests.

JOURNALIST: There's been some reporting about Australians going missing in the Middle East and turning up on - being put on terrorism watch lists, is that one of the documents that you're expecting?

ROBERT MCCLELLAND: I won't go into the specifics, but [indistinct] the national security white paper certainly identifies concerns about Australians training overseas, and not particularly in Afghanistan, but also on the Arabian Peninsula. And those concerns have been voiced by the Australian Government; that's probably as specific as I'll get on that.

JOURNALIST: What sort of criminal charges might be considered in the broader sense? What's the broad area?

ROBERT MCCLELLAND: Well, again, they relate to giving away national security information or publicising national security-sensitive information and documentation, but also potentially offences relating to places and the source of documentation as well.

Thank you.

[Ends]

بخشی از توصیه های جفري آدامز سفير وقت انگليس در تهران به مقامات آمریکائی درباره روش مذاکره با ایرانیان در سال 2007: این موضوع که جامعه بین المللی در برابر صدام (حتی زمانی که او از سلاح های شیمیایی و میکروبی بر ضد ایران استفاده کرد) سکوت کرد و یا از صدام حمایت کرد را در ذهن داشته باشید. این موضوع سبب شده ایرانیها به قدرتهای غربی بدگمان شوند. ....سعی کنید در مذاکرات با ایرانیها، آنها را با سوالات غیرمنتظره به مسیر اشتباه بیاندازید، و با فشار آوردن به آنها تمرکز آنها را از مطالبی که قبلا تهیه کرده اند برهم بزنید.

Viewing cable 07BAGHDAD3895, UK AMBASSADOR TO IRAN ON IRI NEGOTIATING STYLE,

If you are new to these pages, please read an introduction on the structure of a cable as well as how to discuss them with others. See also the FAQs

Help us extend and defend this work

Reference ID	Date	Classification	Origin
07BAGHDAD3895	2007-11-30 10:10	CONFIDENTIAL	Embassy Baghdad

VZCZCXRO1775

PP RUEHDIR

DE RUEHGB #3895/01 3341039

ZNY CCCCC ZZH

P 301039Z NOV 07

FM AMEMBASSY BAGHDAD

TO RUEHC/SECSTATE WASHDC PRIORITY 4580

INFO RUCNIRA/IRAN COLLECTIVE

RUCNRAQ/IRAQ COLLECTIVE

RUEKJCS/DIA WASHINGTON DC

RUEAIIA/CIA WASHINGTON DC

RHEHAAA/WHITE HOUSE WASHINGTON DC//NSC//

C O N F I D E N T I A L SECTION 01 OF 03 BAGHDAD 003895

SIPDIS

SIPDIS

LONDON PLEASE PASS TO GAYLE

E.O. 12958: DECL: 11/29/2027

TAGS: PGOV PREL PTER IR IQ

SUBJECT: UK AMBASSADOR TO IRAN ON IRI NEGOTIATING STYLE,

TACTICS

BAGHDAD 00003895 001.3 OF 003

Classified By: by CDA Patricia Butenis for reasons 1.4 (b) and (d)

1.(C) UK Ambassador to Tehran Geoffrey Adams, in a series of

meetings with U.S. Embassy Baghdad and MNF-I officials,

outlined his recommendations on how to negotiate with

Iranians. Ambassador Adams thought that Iran had several

goals from talks with the U.S., both superficial and

substantive. In negotiations, he advised being steady and

firm, tough but not aggressive, and at the same time, seeking

to engage and draw attention to mutual interests. He

outlined Iran,s preconceptions and its obsession with and

mistrust of the West, which, he said, can blind it to its

interests. He warned that the Iranian participants would

likely have very strict instructions what they could say and

that it would be difficult to get them off script, though the

element of surprise could work. Adams added that the

Iranians would be very nervous of negative repercussions if

they made a misstep, and they would likely report on each

other. Answers to questions and proposals would more likely

only come at follow-on meetings, and decision-making in Iran

is slowed by the need for consensus, so patience is needed.

That said, it was important to rid the Iranians of their

standard notion that time was on their side. End summary

2.(C) British Ambassador to Iran Geoffrey Adams offered

advice in negotiating strategies with Iran in a series of

meetings with U.S. officials and military officers in Baghdad

November 24-25. The following is an amalgamation of three

meetings, held in advance of the fourth round of

Iran-Iraq-U.S. trilateral discussions on Iraq. Adams, who

has served in Tehran for almost two years, said his

observations were borne of much experience, to include a

&master class8 when Iran captured at gunpoint 15 British

Navy personnel in March 2007. British Ambassador to Kuwait

Stuart Laing also joined the discussions, as well as British

First Secretary in Tehran Alex Pinfield. Among those present

on the U.S. side at various briefings were Ambassador

Crocker, MNF-I Commanding General Petraeus, Pol-Mil Minister

Counselor Ambassador Marcie Ries, MG Kevin Bergner, Special

Advisor David Pearce, and IRPO Director Jillian Burns. The

British ambassador,s views of Iran,s strategic interests

and the internal political situation to be reported septel.

3.(C) Iranians, goal, in Adams, view, is to

institutionalize talks with the U.S. and keep open the

possibility of broadening the agenda. While he heard that

the Iranians were disappointed in the &lack of substance8

in previous bilateral talks with the U.S, they felt they

derived good publicity from participating. Adams predicted

the Iranians will seek to keep them going both to engender

their prestige and to keep tabs on what the USG is thinking.

He also thought the talks had triggered a useful internal

debate in how to make the best use of the talks and their

strategic interests. Adams added that he believed there is a

significant lobby in Iran against holding talks with the U.S.

Assumptions

---------------

4.(C) In talks with Iranians, Ambassador Adams recommended

being steady and firm, tough but not aggressive, and at the

same time, seeking to engage. He stressed that Iranians are

obsessed with the West and this obsession at times blinds

them to their interests. In this light, the US side should

be aware of the following preconceptions on the Iranian side:

-- the USG seeks to remove the current regime and replace it

with a pro-Western one.

-- USG policymakers spend an inordinate amount of time and

energy thinking about (and plotting against) Iran. As such,

Iranians assume that everything we do or say has meaning and

has been carefully thought out and coordinated, both

internally and with the UK; there are no accidents.

-- The current U.S. administration is politically very weak,

facing major internal opposition, and as such, the threat of

US military action against Iran is not realistic.

-- Iran sees the U.S. as a tough, determined adversary that

can be manipulated and wounded.

Mistrust

----------

BAGHDAD 00003895 002.4 OF 003

5.(C) The legacy of the Iran-Iraq war, when the international

community was either silent or sided with Saddam (even when

he used WMD against Iranians) must be kept in mind. Iranians

mistrust the outside world, to include the very same Western

powers and Sunni Arab states that are now seeking to ensure

that pro-Iranian Shias do not dominate power in Iraq.

Short Leash

--------------

6.(C) Islamic Republic of Iran (IRI) government negotiators

arrive with precise and detailed instructions from which they

do not deviate, out of fear of professional repercussions.

They will go through all their talking points. The USG

should not expect substantive responses to questions or

initiatives in real time. This problem can be obviated to an

extent by scheduling &lots of breaks,8 allowing IRIG

officials time to confer amongst themselves and to seek

guidance via telephone from Tehran. However, given the fear

of a misstep on the IRI side, the USG should not expect real

engagement from the IRI outside of their instructions.

Answers to questions and responses to suggestions are likely

to come at follow-on meetings, although some questions never

get answered.

Preparation

--------------

7.(C) IRIG officials will likely prepare in detail for the

talks. They may consult with Iranians with extensive

experience with Americans, such as academics who have

participated in Track Two talks or worked in the U.S. He

also mentioned that the head of Iran,s Chamber of Commerce

Mohammad Nahavandian is also perceived as a U.S. expert and

is likely consulted. Adams doubted that Iran would seek

advice in negotiating with Americans from other countries.

Adams repeatedly said, &Iranians are not stupid,8 meaning

they follow all the issues closely, even if they at times

misread the signals.

Slow Process

----------------

8.(C) In light of the short leash negotiators have, plus the

collaborative and multi-polar nature of IRI decision-making

and the extreme sensitivity of the topic of direct USG-IRIG

talks, the USG should not expect immediate &big steps.8

Any progress will be slow and come only after much

deliberation and discussion in Iran, with push-back from

those circles opposing talks. If the IRIG concludes that a

policy shift is in their interests, it can do it and find a

way to justify it, but will first have to achieve internal

consensus.

Stay Calm

------------

9.(C) It is important with the Iranians not to lose one,s

temper or show that one is upset. Trading accusations allows

the IRIG to rely on a familiar script; far better is to ask

unexpected questions that will take them &off-script.8

When asked how to best broach continued IRIG support of JAM

splinter groups despite IRIG assurances to the Government of

Iraq to stop the flow of weapons, Adams recommended keeping

the tone matter-of-fact and raising issues in question form,

i.e. &given your assurances that you are seeking to help

Iraqi forces re-establish peace and security, how can we

explain the ongoing training of JAM-related illegal

combatants in Iran?8

Agenda

---------

10.(C) Don,t offer an agenda beforehand, otherwise the

agenda itself will become subject to ongoing negotiations.

Establish Mutual Interests

-------------------------------

11.(C) Seek to show a commonality or intersection of national

interests that will justify Iran taking actions suggested by

the USG. Prove to them that &if we fail in Iraq, they fail

too.8 Draw them out on their contradictory tactics in order

to spark debate within the IRIG. Assess what the Iranians

want out of the talks, beyond their publicly stated position

of wanting a timetable for a withdrawal of foreign troops.

BAGHDAD 00003895 003 OF 003

Clock Ticking

-----------------

12.(C) IRIG interlocutors assume that time is on their side

and hence default towards inaction. Convince them that now

is the time to act, and that not doing so will hurt their

interests and that the situation could get worse. In a

related vein, the IRI must be convinced that the USG is

prepared to stop dialogue (although not necessarily close the

channel) if there is no progress. At the same time, realize

internally that the negotiators cannot take a bold move

without consultation, a reasonable degree of patience is

required, and progress may take time.

Put the Ball in Their Court

--------------------------------

13.(C) Ask a lot of questions, always put the ball back in

their court. Doing so will encourage internal discussion and

debate in Tehran, as well as put pressure on them to deviate

from their prepared script. Wrong foot them by saying

something unexpected to try to take them off script. Focus

on accountability, asking for clarifications of actions that

contradict their stated commitments. Keep your message

clear, including redlines, and do not be too subtle.

Weaknesses

--------------

14.(C) Despite their rhetoric, Iranians understand their

weaknesses include a lack of allies and foreign investment.

Publicity

----------

15.(C) Iran is very sensitive to press coverage that makes

them look weak. At the same time, the IRIG has a &high

threshold for embarrassment8 when they are accused of

illicit activities. After the talks, the IRIG will seek to

present the exchange as &businesslike,8 with the US and

Iran on equal footing, where the IRIG &gave nothing away.8

BUTENIS